Sunum yükleniyor. Lütfen bekleyiniz

Sunum yükleniyor. Lütfen bekleyiniz

1. TEŞBİH 2. İSTİARE 3. KİNAYE 4. MECAZ-I MÜRSEL 5. TEŞHİS 6. İNTAK 7. TECAHÜL-İ ARİF 8. HÜSN-İ TA’LİL 9. MÜBALAĞA 10. TEZAT 11. TEVRİYE 12. TELMİH 13.

Benzer bir sunumlar


... konulu sunumlar: "1. TEŞBİH 2. İSTİARE 3. KİNAYE 4. MECAZ-I MÜRSEL 5. TEŞHİS 6. İNTAK 7. TECAHÜL-İ ARİF 8. HÜSN-İ TA’LİL 9. MÜBALAĞA 10. TEZAT 11. TEVRİYE 12. TELMİH 13."— Sunum transkripti:

1

2 1. TEŞBİH 2. İSTİARE 3. KİNAYE 4. MECAZ-I MÜRSEL 5. TEŞHİS 6. İNTAK 7. TECAHÜL-İ ARİF 8. HÜSN-İ TA’LİL 9. MÜBALAĞA 10. TEZAT 11. TEVRİYE 12. TELMİH 13. TARİZ 14. TEKRİR 15. TENASÜP 16. LEFF ÜNEŞR 17. İSTİFHAM 18. TEDRİC 19. NİDA 20. CİNAS 21. ALİTERASYON 22. SECİ

3 1. TEŞBİH: Sözü daha etkili duruma getirmek için aralarında ilgi bulunan iki unsurdan güçsüzü olanı güçlü olana benzetmektir. Benzetmede dört unsur bulunur: a.) Benzeyen b.) Benzetilen c.) Benzetme Yönü d.) Benzetme Edatı

4 1. TEŞBİH (Devamı): Bu öğelerin kullanılıp kullanılmaması açısından da üç çeşit benzetme vardır. — Binalar (Benzetilen) Kale (Benzeyen) Gibi (Benzetme Edatı) olduğundan içeri girilemiyordu. — Çocuk tilki gibi kurnaz biriydi. — Minik yavrucak elma gibi kıpkırmızı yanaklarıyla gülücükler saçıyordu.

5 2. İSTİARE: Benzetmenin asıl unsuru olan benzeyen ve benzetilenden yalnızca biri kullanılarak yapılır. A.)Açık İstiare: Benzeyenin bulunmayıp yalnızca benzetilenle yapılan istiaredir. B.)Kapalı İstiare: Benzetilenin bulunmayıp yalnızca benzeyenle yapılan istiaredir.

6 2. İSTİARE (Devamı): Örnekler: — Bir hilal uğruna ya rab ne güneşler batıyor.(A.i) — Ay, altın ağaçlardan yere damlıyordu. (K.i) — Ülkemizde üniversiteden mezun olmuş pek çok fidan artık iş de bulamıyor. (A.i) — Bahar gelince bir ağızdan şarkılar söyler kuşlar. (K.i)

7 3. KİNAYE: Bir sözü hem gerçek hem de mecaz anlamda kullanmaktır. Uyarı: Kinayede daha çok mecaz anlam kastedilir. Örnekler: — Mum dibine ışık vermez. — Hamama giren terler. — Taşıma su ile değirmen dönmez.

8 4. MECAZ-I MÜRSEL: Benzetme amaç güdülmeden bir sözün ilgili olduğu başka bir söz yerine kullanılmasıdır. Örnekler: — İşe alınman için dün şirketle görüştüm. (İnsan) — Yarın nöbeti 9/H sınıfı yapacak. (Öğrenci) — Toplantıya Milliyet gazetesinin güçlü kalemleri de geldi. (Yazar)

9 5. TEŞHİS: İnsan dışındaki canlı cansız varlıklara insan özelliği kazandırmaktır. Her teşhiste aynı zamanda kapalı istiare vardır. Örnekler: — Güzel gitti diye pınar ağladı. — Menekşeler külahını kaldırır. — Bir sarmaşık uyanıyordu uykusunda Geriniyordu bir eski duvarın sıvasında.

10 6. İNTAK: İnsan dışındaki varlıkları konuşturmaktır. Her intak sanatında teşhis sanatı vardır; ancak her teşhiste intak sanatı yoktur. Örnekler: — Deniz ve Mehtap sordular seni: Neredesin? — Maymun şunu anlatmak istemişti fikrince: Boşa gitmez kötüye bir ceza verilince.

11 7. TECAHÜL-İ ARİF: Anlam inceliği oluşturmak için herkesçe bilinen bir gerçeği bilmiyormuş gibi aktarmadır. Örnekler: — Şakaklarıma kar mı yağdı ne var? Benim mi Allah’ım bu çizgili yüz. — Sular mı yandı, neden tunca benziyor mermer? Geç fark ettim taşın sert olduğunu.

12 8. HÜSN-İ TA’LİL: Sebebi bilinen bir olayın meydana gelişini, gerçek sebebinin dışında başka, güzel bir nedene bağlamadır. Örnekler: — Gül bahçesi sevgiliden haber geldiği için süslendi ve güzel kokular süründü. — Yoksun diye bahçemde çiçekler açmıyor bak.

13 9. MÜBALAĞA: Sözün etkisini güçlendirmek için bir şeyi olduğundan daha çok ya da olduğundan daha az göstermektir. Örnekler: — Manda yuva yapmış söğüt dalına, Yavrusunu sinek kapmış. — Alem sele gitti gözüm yaşından. — Bir ah çeksem dağı taşı eritir.

14 10. TEZAT: Aralarında ilgiden dolayı, birbirine zıt kavramları bir arada kullanmaktır. Örnekler: — Ağlarım hatıra geldikçe gülüştüklerimiz. — Neden böyle düşman görünürsünüz, Yıllar yılı dost bildiğim aynalar? — İçimde kar donar, buzlar tutuşur, Yağan ateş midir, kar mıdır bilmem.

15 11. TEVRİYE: İki değişik anlamı olan bir sözcüğün bir dize ya da beyitte iki anlamının da kullanılmasıdır. — Tahir Efendi bize kelp demiş İltifatı bu sözde zahirdir Maliki mezhebim benim zira İtikadımca kelp Tahirdir. — Bu kadar letafet çünkü sende var, Beyaz gerdanında bir de ben gerek.

16 12. TELMİH: Söz arasında herkesin bildiği bir olaya ya da kişiye işaret etme sanatıdır. — Vefasız Aslı’ya yol gösteren bu, Kerem’in sazına cevap veren bu. — Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor teshidi, Bedrin aslanları ancak bu kadar şanlı idi. — Ekmek Leyla oldu bire dostlarım, Mecnun olup ardı sıra giderim.

17 13. TARİZ: Bir kişiyi iğneleme,bir konuyla alay etme veya sözün tam tersini kastetmedir. — Müftü Efendi bize kafir demiş. Tutalım ben ona diyem müselman. Lakin varıldıktan ruz-ı mahşere, İkimiz çıkarız orda yalan. — O kadar zeki ki bütün sınıfları çift dikiş gidiyor.

18 14. TEKRİR: Anlatımı güçlendirmek için bir sözü sık sık tekrar etmektir. — Beni bende demen, ben değilim, Bir ben vardır, bende benden öte. — Ben güzele güzel demem, Güzel benim olmayınca.

19 15. TENASÜP: Anlam yönünden birbiriyle ilgili sözcükleri bir arada kullanmaktır. — Deli eder insanı bu dünya, Bu gece, bu yıldızlar, bu koku, Bu tepeden tırnağa çiçek açmış ağaç. — Artık demir almak günü gelmişse zamandan, Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.

20 16. LEFF-Ü NEŞR: Bir dizede iki ya da daha fazla kavramdan bahsettikten sonra diğer dizede onlarla ilgili açıklama yapmaktır. — Gönlümde ateştin, gözümde yaştın, Ne diye tutuştun, ne diye taştın. — Ben bir sedefim, sen nisan bulutu, Ver damlaları, al yuvarlak inciyi.

21 17. İSTİFHAM: Anlatımı daha etkili hale getirmek için cevap alma amacı gütmeden soru sormaktır. — Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda? — Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın? — Şu karşıma göğüs geren taş bağırlı dağlar mısın?

22 18. TEDRİC: Birbiriyle ilgili kavramların bir derece gözetilerek sıralanmasıdır. — İki asker, mızrak mızrağa, kılıç kılıca, hançer hançere vuruşmaya başladı. — Makber, makber değil; bir türbe, türbe değil; bir mabet, mabet değil; bir küre, küre değil; bir sonsuz uzay.

23 19. NİDA: Şiddetli duyguları, heyecanları coşkun bir seslenişle anlatmadır. Daha çok ay, ey, hay, ah ünlemleriyle yapılır. — Ey mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü! — Ey benim sarı tamburam! Sen ne için inlersin? — Çatma kurban olayım ey nazlı hilal!

24 20. CİNAS: Yazılışları aynı, anlamları farklı sözcüklerin bir arada kullanılmasıdır. — Niçin kondun a bülbül kapımdaki asmaya Ben yarimden ayrılmam götürseler asmaya. —Kalem böyle çalınmıştır yazıma, Yazım kışıma uymaz, kışım yazıma.

25 21. ALİTERASYON: Dize ya da mısrada ahenk oluşturacak şekilde, aynı sesin veya hecenin tekrarlanmasıdır. — Eylülde melül oldu gönül soldu lale Bir kaküle meyletti gönül geldi bu hale. — Seherde seyre koyuldum semayı deryayı. — Kara toprak içinde kara karıncayı karanlık gecede görür.

26 22. SECİ: Düz yazıda cümle içinde yapılan uyağa denir. — İlahi, kabul senden, ret senden; şifa senden, dert senden, İlahi iman verdin, daim eyle; ihsan verdin, kaim eyle. — Ten cübbesi çak gerek, gönül evi pak gerek. — Ey gönlümün nuru, gönüllerin süruru! — De gül idim ben sana mail, sen ettin aklımı zail.


"1. TEŞBİH 2. İSTİARE 3. KİNAYE 4. MECAZ-I MÜRSEL 5. TEŞHİS 6. İNTAK 7. TECAHÜL-İ ARİF 8. HÜSN-İ TA’LİL 9. MÜBALAĞA 10. TEZAT 11. TEVRİYE 12. TELMİH 13." indir ppt

Benzer bir sunumlar


Google Reklamları