Sunum yükleniyor. Lütfen bekleyiniz

Sunum yükleniyor. Lütfen bekleyiniz

AFFATEMEK (ATEŞTEN GÖMLEK) UZMAN İMAM HATİP Dolapdere San.Sit.camii BAŞAKŞEHİR/İSTANBUL.

Benzer bir sunumlar


... konulu sunumlar: "AFFATEMEK (ATEŞTEN GÖMLEK) UZMAN İMAM HATİP Dolapdere San.Sit.camii BAŞAKŞEHİR/İSTANBUL."— Sunum transkripti:

1 AFFATEMEK (ATEŞTEN GÖMLEK) UZMAN İMAM HATİP Dolapdere San.Sit.camii BAŞAKŞEHİR/İSTANBUL

2 قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ “De ki: Ey haddi aşarak nefislerine karşı israf etmiş olan kullarım, Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin, çünkü Allah, bütün günahları bağışlar. Şüphesiz ki O çok bağışlayan, çok esirgeyendir.” (ZÜMER SURESİ – 53. AYET)

3 “Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyiniz.” ifadesinin Kur’an-ı Kerim’de en çok ümit veren ayet olduğu söylenir. Ancak bu ifade, günah işleyeni Allah nasıl olsa affeder, demek değil, en büyük günahı işleyenlerin bile ümitsizliğe düşmeyerek tevbe edip Allah’a yönelmeleri gerektiğini ifade etmektedir. Şeyten insanı Allah’ın rahmetiyle kandırır,buna çok dikkat edilmelidir

4 Afv kelimesi sözlükte yok etmek, silip süpürmek demektir. Dindeki anlamı ise kötülük ve haksızlık edeni, suç veya günah işleyeni cezalandırmaktan vazgeçip bağışlamaktır. Afüv, Allah Teala’nın güzel isimlerinden (Esma-i Hüsna’dan) biridir ve kullarının günahlarını bağışlayıcı demektir. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de: “Kuşkusuz Allah afüvdür, ğafurdur (affedicidir, bağışlayıcıdır). Buyrulmaktadır. Kur’an’da Allah’ın en çok tekrarlanan isimlerinin başında O’nun bağışlayıcı ismi gelir. Küfür ve şirkin dışındaki günahları dilediği kimseden bağışlayacağı Kur’an’da bildirilmiştir.

5 نَبِّئْ عِبَادِي أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِيمُ “(Ey Muhammed) (SAV) Kullarıma, çok bağışlayıcı ve pek esirgeyici olduğumu haber ver.” (HİCR SURESİ – 49. AYET) Rabbimiz böyle davranırken bizim nasıl davranmamız gerektiğini iyi tefekkür etmemiz lazım

6 خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ : “(Ey Muhammed) (SAV) af yolunu tut, iyiliği emret ve cahillerden yüz çevir.”(A’RAF SURESİ – 199. AYET)

7 Allah Teala ayet-i kerime’de üç şey emrediliyor: 1: Affedici ol, insanlarla olan ilişkilerinde hoşgörülü ol, herkesin eksiğine kusuruna bakma. Kusurları bağışlamak, özür dileyenleri affetmek, önde gelen özelliğin olsun. 2: İyiliği emret. Örf, güzel ve faydalı olan her iş demektir. Dinin de aklın da iyi ve güzel olduğuna hükmettiği her şey iyiliktir. 3: Cahillerden yüz çevir. Düşünmeden, duygularına göre hareket eden, usul ve adap bilmeyen, büyük ve küçük tanımayan, kendini bilmez, kaba ve saygısız insanlarla ilgilenme. Cahillerin ahmakça sözlerine, akılsızca işlerine karşılık verme.

8 وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَاماً : “Rahman’ın (has) kulları onlardır ki, yeryüzünde tevazu ile yürürler ve kendini bilmez kimseler onlara laf attığında (incitmeksizin) selam derler. (geçerler.)” (FURKAN SURESİ – 63.AYET)

9 İnsanın bilmesi gereken hali: 1)İnsan yer yüzünde hareket ederken halini bilmelidir 2)İnsan hayat boyunca bir gün mutlaka hesaba çekileceğinin farkında olmalıdır 3)boş ve lakırtı işlerden uzak durup kendi olmalıdır 4)insan vakarını onurunu korumalı ona karşı yanlışlar yapıldımı veya sözle sataşıldığında SELAM deyip geçmesini bilmelidir 5)«Kim kendini bilirse Rabbini bilir»kelime-i şerifesi baş ucu ışığı olmalıdır

10 A’raf suresinin 199. خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ : (“(Ey Muhammed) (SAV) af yolunu tut, iyiliği emret ve cahillerden yüz çevir.”) ayeti nazil olduğu zaman Peygamberimiz (SAV), Cebrail (AS)’a: “Bu nedir?”diye sorunca Cebrail (AS): “Allah Teala sana haksızlık edeni bağışlamanı, sana vermeyene vermeni ve seninle ilgisini kesenlerle ilgilenmeni emrediyor.” dedi. Abdullah b. Zübeyr (RA): “Allah Teala Peygamberine (SAV), insanların ahlakından affı almasını istemiştir.” demiştir.

11 İbni Abbas (RA) şöyle bir olay naklediyor: “Uyeyne b. Hısn bir ara Medine’ye gelmiş, kardeşi oğlu Hurr b. Kays’a misafir olmuştu. İbni Kays ise Hz Ömer (RA)’ın yakın adamlarındandı. Hz Ömer’in (RA) meclisinde genç, yaşlı birtakım kura ve fakihler bulunurdu. Halife önemli kamu işlerini bunlarla görüşür ve tartışırdı. Uyeyne, kardeşi İbni Kays’a: “Ey kardeşimin oğlu, halifenin yanında yüksek mevkiin var. Benim için izin alsan da ziyaret etsem.” dedi. O da izin aldı.

12 Uyeyne huzura girdiğinde, halifeye hitaben: “Ey Ömer, bize ne bol dünyalık verirsin, ne de aramızda adaletle hükmedersin.” dedi. Hz Ömer (RA) kendisine bu şekilde hitap edilmesinden öfkelenerek Uyeyne’nin üzerine yürüdü. Bu sırada, kardeşi oğlu İbni Kays araya girerek:

13 “Ey müminlerin emiri, Allah Teala Peygamberine (SAV): خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ “Ey Muhammed (SAV), halkın kusurlarını affet, ma’ruf ile emret, kendini bilmez cahillerden yüz çevir.”(Araf 199) buyurdu. Uyeyne de o cahillerdendir.” dedi. İbni Abbas diyor ki: “İbni Kays bu ayeti okuyunca o heybetli halife olduğu yerde çakılmış gibi irkildi. Vallahi bir adım bile ileri gitmedi.” Esasen Hz Ömer (RA)’ın, Allah Kitabının yüce katında durmak âdeti idi. «»Bizler Kur’anın ayetleri karşısında nasıl durduğumuzu ve hayata Kur’an gözü ile bakıp bakamadığımızı hesap edelim Kur’an hayatımızın neresinde ashab-ı kiramın hayatı hep Kur’andı ya bizim hayatımız nedir?

14 وَجَزَاء سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا فَمَنْ عَفَاوَأَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ “Bir kötülüğün cezası ona denk bir kötülüktür. (Buna rağmen) Kim bağışlar ve barışı sağlarsa onun mükâfatı, Allah’a aittir. Doğrusu O zalimleri sevmez.” (ŞURA SURESİ – 40. AYET)

15 Peygamberimiz (SAV), hiçbir zaman kendisine yapılan kötülüğe karşılık vermemiş, af yolunu tutmuştur. Hz Aişe (RA) şöyle diyor: “Peygamberimiz (SAV) kendisi için intikam almazdı. Ancak Allah’ın yasaklarına uyulmadığında uymayanları cezalandırırdı.”

16 Mekke ileri gelenleri Peygamberimiz (SAV)’e her türlü hakarette bulunmuşlardı. O’nunla alay etmişler, O’nu ölümle tehdit etmişler, Yoluna dikenler serpmişler, Üzerine pislik atmışlar, O’na sihirbaz, kâhin demişlerdi. Akla hayala gelmeyeçek pislikler yapmışlardı O’nu yurdu mekkeden kovmuşlardı Ashabına türlü türlü işkenceler yapmışlardı

17 Peygamberimiz (SAV)’in kendisine yapılan bütün hakaretlerin ve haksızlıkların intikamını alabileceği fırsat Mekke’nin fethedildiği gündü. İşte o gün: “Ey Kureyş topluluğu, şimdi size ne yapacağımı, nasıl davranacağımı sanırsınız?” diye sordu. Onlar hep bir ağızdan: “Hayır umarız, sen iyi bir kardeş, cömert ve şerefli bir kardeş oğlusun.” dediler. Peygamberimiz (SAV): “Yusuf’un (AS) kardeşlerine dediği gibi ben de size bugün sizi sorgulamak yok, haydi gidiniz, serbestsiniz, diyorum.” buyurdu.

18 Taif’e gitmişti Efendimiz orada taşlanıyordu türlü türlü hakaretler ediyorlardı Hz Peygamberimize SAV ama Cebrail AS isteğine efendimizin verdiği cevap : ÇAĞLAR ÜSTÜNDEN TÜM İNSANLIĞA MEDENİYETİN NE OLDUĞUNU, İNSANA YAPILAN TÜM HAKSIZLIKLARA RAĞMEN NASIL DAVRANILACAĞINI, PEYGAMBERİ DURUŞUN VE PEYGAMBERE ÜMMET OLANIN DURUŞUNU HAYKIRIYORDU YOZLAŞMIŞ İNSANLIĞA HZ MUHAMMED MUSTAFA SAV …

19 Peygamberimiz (SAV) hoşgörülü ve affedici idi. Taif’den üzüntü içinde dönerken Mekke’ye iki konak mesafede bulunan Karn-ı Saalip denen yere geldiğinde kendisine Cebrail (AS) gelerek: “Ey Muhammed, Allah, kavminin seninle ilgili söylediklerini şüphesiz işitti. Seni korumak istemediklerine de vakıf oldu. Allah, sana, şu dağların meleğini gönderdi, emrine amade kıldı. Kavmin hakkında ne dilersen ona emredebilirsin.” dedi. Bunun üzerine de dağlar meleği Peygamberimiz (SAV)’e selam verdi. Sonra: “Ey Muhammed (SAV), Cebrail (AS)’in söyledikleri gerçektir. Sen ne istersen emrine hazırım. Eğer Ebu Kubeys ile Kayakan denilen şu iki dağın onlar üzerine çökerek birbirine kavuşmasını ve onları yerle bir etmesini istersen hemen emret.” dedi. O, gönlü insan sevgisi ve insanlara merhametle dolu olan Peygamberimiz (SAV) cevap verdi: “Hayır, hayır, onu istemem. İstediğim odur ki Allah bunların soyundan, yalnız Allah’a ibadet eden ve Allah’a hiçbir şeyi ortak koşmayan bir nesil yaratsın.” dedi.

20 Böyle bir durumda bu hoşgörüyü kim gösterebilirdi? Onların bunca zulüm ve işkencelerine karşı onları başka kim affedebilir ve cezalandırma imkânı kendisine verildikten sonra bundan kim vazgeçebilirdi? Hiç şüphe yok ki bu hoşgörüyü ancak Peygamberimiz (SAV) gösterebilirdi. Çünkü O, âlemlere rahmet olarak gönderilmişti. Gönderilişinin amacı insanları cezalandırmak değil, aksine onların dünya da ahirette de mutlu olmalarını sağlamaktır.

21 Peygamberimiz (SAV) arkadaşlarıyla Necid savaşından dönüyorlardı. Yorulmuşlardı. Ağaçlık bir yere geldiklerinde kuşluk vakti olmuştu. Burada konakladılar. Askerler ağaçların altında gölgelenmek için dağıldılar. Peygamberimiz (SAV) Semure ağacına kılıcını astı ve uyuyakaldı. O esnada bir bedevi bu durumdan yararlanarak Peygamberimiz (SAV)’in kılıcını kınından çekmiş ve Peygamberimize (SAV) hücum etmişti. Tam bu sırada Peygamberimiz (SAV) uyanmış, bedevinin elinde kılıçla üzerine kılıçla yürüdüğünü görmüştü.

22 Bedevi bağırdı: “Ey Muhammed (SAV), şimdi seni elimden kim kurtarır?” Peygamberimiz (SAV) hiç tereddüt etmeden: “Allah kurtarır.” dedi. Bu cevap karşısında bedevinin elindeki kılıç düştü. Kılıcı alan Peygamberimiz (SAV): “Seni benden kim kurtarır?” dedi. Bedevi: “Cezalandıranların hayırlısı ol” dedi. Bunun üzerine Peygamberimiz (SAV): “Allah’tan başka ilah olamadığına ve benim Allah’ın elçisi olduğuma şahitlik eder misin?” buyurdu. Bedevi: “Hayır, fakat sana karşı savaşmamak ve savaşanlarla beraber olmamak hususunda sizinle anlaşma yapabilirim.” dedi. Bunun üzerine Peygamberimiz (SAV) onu salıverdi. Bedevi arkadaşlarının yanına gelince onlara: “İnsanların en hayırlısının yanından geldim.” dedi ve Peygamberimiz (SAV)’in hoşgörüsünü ifade etti.

23 Peygamberimiz (SAV, kendisini haksızlık ve adaletsizlikle itham etme cüretinde bulunan insanları cezalandırmamış, affetmiştir. Abdullah İbni Mes’ud (RA) anlatıyor: Huneyn Savaşı sonunda Peygamberimiz (SAV) ganimet mallarını bölüştürürken bazı kimselere fazla verdi. Peygamberimiz (SAV)’in bu taksimdeki amacını anlamayanlardan birisi itiraz ederek: “Vallahi bu taksim, kendisinde adalet gözetilmeyen veya Allah rızası kastedilmeyen bir taksimdir.” dedi. İbni Mes’ud diyor ki: “Ben de Allah ve Rasülü adalet etmezse kim adalet eder? Allah Musa (AS)’a rahmet etsin. Bundan daha çok sözlerle cezalandırıldı da sabretti ve böyle kendini bilmezleri cezalandırmadı.” İbni Mes’ud diyor ki: “Peygamberimiz (SAV)’e haber verdiğim bu sözle onu üzdüğümü anladım ve bundan sonra bu gibi sözleri kendisine haber vermedim.”

24 Peygamberimiz (SAV), kendisine kaba davrananları daima hoşgörü ile karşılardı. Enes b. Malik (RA) anlatıyor: “Peygamberimiz (SAV) ile beraber yürüyordum. Üzerinde Necran kumaşından sert yakalı ve kalın bir cübbe vardı. Bir bedevi O’na ulaşarak cübbesinden kuvvetlice çekti. Peygamberimiz (SAV)’in ensesine baktım ki bedevini kuvvetli çekişinden cübbenin sertliği oraya iz bıraktı. Bedevi: “Ey Muhammed, sendeki Allah malından bana verilmesi için emret.” dedi. Peygamberimiz (SAV) bedeviye döndü ve güldü, sonra da ona bir şey verilmesini emretti.

25 MUSLUMAN KIRICI,KABA SÖZLÜ İFTİRACI FİTNECİ OLMAZ وَالَّذِينَ إِذَافَعَلُواْ فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُواْ أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُواْ اللّهَ فَاسْتَغْفَرُواْلِذُنُوبِهِمْ وَمَن يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللّهُ وَلَمْ يُصِرُّواْ عَلَىمَا فَعَلُواْ وَهُمْ يَعْلَمُونَ : “O takva sahipleri ki, bollukta da darlıkta da Allah için harcarlar, öfkelerini yutarlar ve insanları affederler. Allah da güzel davranışta bulunanları sever.” (ALİ-İMRAN SURESİ – 134. AYET)

26 Hz Aişe (RA) validemiz Peygamberimiz (SAV)’in bir kere olsun, uğradığı haksızlıktan dolayı intikam almaya kalkışmadığını ifade etmiştir. İnsanın gücü yeterken intikam almayıp affetmesi gerçekten büyük erdemdir. İmam-ı Gazali İhya-i Ulumuddin adlı meşhur eserinde Musa (AS): “Ya Rabbi, senin yüce katında en aziz kulun kimdir?” diye sorduğunda, Allah Teala’nın: “İntikam almaya gücü yeterken affeden kimsedir.” buyurduğunu nakleder. Gerçekten de intikama gücü yettiği halde affetmek en büyük erdemdir. Böyle yapan, hem insanlar yanında hem de Allah katında derece alır. Dersimizi Peygamberimiz (SAV)’in bir hadis-i şerifle bitirelim. Ebu Hüreyre (RA) şöyle rivayet ediyor: Peygamberimiz (SAV) şöyle buyuruyor: “Sadaka malı eksiltmez. Af sebebiyle Allah bir kulun ancak şerefini arttırır. Bir kimse Allah için tevazu gösterirse Allah onu yükseltir.” Not:Bu sunum vaaz diyanet dergilerinde vs yerlerden yararlanılarak hazırlanmıştır)


"AFFATEMEK (ATEŞTEN GÖMLEK) UZMAN İMAM HATİP Dolapdere San.Sit.camii BAŞAKŞEHİR/İSTANBUL." indir ppt

Benzer bir sunumlar


Google Reklamları